تاثير منطقه گرائي بر توسعه اقتصادي كشور(با تاكيد بر استان كرمانشاه)

منطقه گرايي از مسائلي است كه طي سال‌هاي اخير مورد توجه متفكران قرار گرفته است. حضور فعال ايران در مسائل منطقه‌اي، ضمن تثبيت نقش هاي سياسي، امنيتي و اقتصادي ايران در منطقه، اهميت استراتژيك ايران را در صحنه نظام بين الملل نيز افزايش داده است. امروزه تلاش در جهت ارتقاء شاخص‌هاي اقتصادي، اجتماعي، محيطي و فرهنگي به منظور دستيابي به اهداف مهم توسعه پايدار، در قالب سياست منطقه گرايي، با استفاده از الگوسازي و ارائه راهكارهاي مناسب الزامي و ضروري است. در اين پژوهش با تحليل تاثير سياست منطقه گرايي برتوسعه اقتصادي كشور با مطالعه استان كرمانشاه از استانهاي همجوار با كشور عراق پرداخته شد با مطالعه و تدوين 120پرسشنامه حاوي 50 سوال، تاثير منطقه گرايي در ابعاد(اقتصادي، اجتماعيفرهنگي، كالبدي ، زيست محيطي وسياسي امنيتي) از نگاه مديران 5 شهرستان مرزي(پاوه، جوانرود، ثلاث باباجاني، سرپل ذهاب و قصر شيرين)بررسي شده و پردازش اطلاعات با SPSS با كمك آزمونT تك نمونه اي و تحليل واريانس يك راهه(ANOVA) براي بررسي رابطه شاخصهاي آماري صورت گرفت. بنابراين از ديدگاه مديران، منطقه گرايي تاثير مثبتي بر توسعه مناطق مرزنشين دارد و با تحليل آزمون واريانس مي بينيم كه مديران همه شهرستانهاي مورد مطالعه، تاثير تقريبا يكساني از منطقه گرايي را بازتاب دادند و اختلاف معني داري بين آنها وجود ندارد. پيشنهاد مي شود با توجه به پتانسيلهاي استان كرمانشاه در قالب(شاخصهاي اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي، كالبدي و زيست محيطي) طرح آمايش سرزمين اين استان و استانهاي هم مرز عملياتي و اجرائي شود.