بازتاب تنهايي زن در جامعه‌ي مردسالار در شعر سيمين بهبهاني و فاطمه ناعوت

هدف پژوهش حاضر بررسي مسأله تنهايي زن در سايه‌ي مردسالاري و بازتاب آن در اشعار سيمين بهبهاني و فاطمه ناعوت مي باشد. جامعه‌ي پژوهش مجموعه‌ي اشعار سيمين بهبهاني و ديوان «اسمي ليس صعبا» از فاطمه ناعوت است. نمونه‌هاي بررسي شده مقاطعي از اشعار سيمين بهبهاني و ناعوت است كه به موضوع تنهايي اشاره دارد. طرح پژوهش روش توصيفي _ تحليلي است كه با استخراج بارزترين نمودها از بازتاب معضل تنهايي در شعر سيمين بهبهاني و فاطمه ناعوت، تحليل و مقايسه‌ي اين واگويه‌هاي زنانه و شاعرانه انجام شد. يافته هاي پژوهش نشان دادكه آن چه مايه‌هاي مشترك در آثار اين دو شاعر را بيشتر مي‌كند، زندگي در محيطي كم‌ و بيش مشابه، و همراه با محدوديت‌ها و سنت‌هاي كهنه، و زن‌ستيزي ناشي از فرهنگ مردسالار است كه جامعه سنتي ايران و مصر با آن دست‌به‌گريبان است. نتايج نيز گوياي اين است كه انزواي زن، محدوديت او در برقراري روابط اجتماعي، محروم بودن از احترام و جايگاه مناسب و غلبه مردسالاري در تمامي مناسبات زندگي خانوادگي و اجتماعي، بخش عمده‌اي از دغدغه‌هاي هردو شاعر را شكل داده، و باعث شده حجم قابل توجهي از سروده‌هاي اين دو بانو، به بازنمايي تنهايي زن در جامعه‌ي مردسالار اختصاص يابد.