پيش‌بيني اضطراب دختران نوجوان براساس طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه مادران با ميانجي‌گري تمايزيافتگي خود و طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه دختران

هدف از پژوهش حاضر، پيش‌بيني اضطراب دختران نوجوان براساس طرحواره هاي ناسازگار اوليه مادران با ميانجيگري تمايزيافتگي خود و طرحواره هاي ناسازگار اوليه دختران بود. روش پژوهش برحسب هدف كاربردي و برحسب گردآوري اطلاعات همبستگي بود. جامعه آماري شامل تمامي‌ نوجوانان دختر مقطع متوسطه اول شهرستان فرديس استان البرز در نيمسال اول 99-1398 بود. از ميان آن ها به ‌روش نمونه گيري در دسترس 300 نفر انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه اضطراب بك (BAI) ، پرسشنامه تمايزيافتگي خود (DSI) و پرسشنامه طرحواره يانگ (YSQ) بود. جهت تجزيه‌وتحليل داده ها از روش مدل‌يابي معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج نشان داد ضريب مسير مستقيم بين طرحواره هاي ناسازگار اوليه مادر و اضطراب دختران مثبت و معنادار بود. ضريب مسير غيرمستقيم بين طرحواره هاي ناسازگار مادر و اضطراب دختران به‌واسطه تمايزيافتگي خود و طرحواره هاي ناسازگار اوليه مثبت و معنادار بود. آموزش والدين به‌ويژه مادران، به‌منظور كاهش تظاهرات طرحواره هاي ناسازگار آن ها در روابط شان با فرزندان دخترشان و همچنين تمركز بر پيش آمادگي هاي شخصيتي دختران نوجوان در درمان اضطراب آن ها به ‌درمانگران و بالينگران پيشنهاد مي ‌شود.