بررسي نسبت سياست عِدّه و عُدّه برپايه رويكرد انسان شناختي آيت الله شاه آبادي (ره)

تفاوت مكاتب سياسي را مي توان در تعريف آنها از انسان ريشه يابي كرد (تاريخچه). از اين رو، مسئلة اين مقاله تبيين رويكرد آيت‌الله شاه‌آبادي به سياست عِدّه و عُدّه در پرتو نگاه ايشان به انسان است (بيان مسئله). مرتبط با اين حوزه، پژوهش هاي انجام شده يا صرفاً بر بعد عرفاني و فلسفي انسان يا به بحث از سياست از نگاه ايشان فارغ از بستر انسان شناختي پرداخته اند (پيشينه). پس، پرسش اصلي مقاله اين است كه نسبت سياست عِدّه و عُدّه با رويكرد انسان شناختي در انديشه آيت‌الله شاه‌آبادي چيست (سؤال)؟ براي اين منظور، اين پژوهش با رويكرد توصيفيتحليلي به استفاده از روش اسنادي و با تكنيك كتابخانه اي در گردآوري اطلاعات اقدام كرده است (روش) كه با بهره گيري از مباني مفهومي اقدام به تعريف انسان از نگاه آيت‌الله شاه‌آبادي با تفكيك طبيعت و فطرت كرده، سپس نقش انسان را در تشكيل جامعه تحليل كرده است. در ادامه، با تأكيد بر اينكه احكام طبيعت بايد پيرو احكام فطرت باشند (فرضيه)، سياست عِدّه و عُدّه در انديشة آيت‌الله شاه‌آبادي را تشريح مي كند (هدف) و در نهايت، سياست هاي كلي مستخرج از نسبت اصول فطري سياست عِدّه با لوازم طبيعت انسان از نگاه سياست عُدّه به دست مي آيد (يافته).