تحليل گفتمان احاديث تقيۀ حسن بن محبوب

بهره جويي از روش تحليل گفتمان در شناسايي مؤلفه هاي گفتماني احاديت راويان شيعي، رهيافتي نوين و كارآمد در حوزۀ مطالعات حديثي اماميه است. بر پايۀ اين روش، بازتاب كنش هاي زباني در اجتماع، در تناظر با آواي متعارض و گفتمان رقيبي است كه در بستر فكري جامعه رخ‌نمايي مي كند. كاربست اين روش در تراث‌پژوهي اماميه، موجب  بسترشناسي صدور و نقل روايات، واكاوي گفتمان هاي رقيب و شناخت باورهاي اعتقادي محدّثان اماميه مي گردد. در پژوهۀ پيش رو برآنيم تا مؤلفه هاي گفتماني احاديث حسن بن محبوب (149_ 224ق) دربارۀ آموزۀ تقيه را واكاوي كرده، مورد تحليل گفتماني قرار دهيم. وي از اصحاب امام كاظم، امام رضا و امام جواد؟عهم؟ و يكي از اركان چهارگانۀ علمي شيعه در عصر خويش بوده و از جملۀ اصحاب اجماع اماميه به شمار آمده است. نتايج اين پژوهش حاكي از آن است كه احاديث ابن محبوب در رويارويي و ستيز با دو گفتمان رقيبي است كه در صدد ترويج نگرۀ اصالت قيام يا مرجوح بودن راهبرد تقيه برآمده اند.