نقد ديدگاه گسست توحيدي قرآن از منظر حكمت صدرايي

نورمن گيسلر اعتقاد دارد كه دليل گذار خداي اديان ابراهيمي از هيأت تثليثي به بلنداي احديت و صمديت در قرآن، نفوذ انديشۀ فلوطيني در آن بوده و همين امر سبب پيدايش گسست و ناپيوستگي توحيدي ميان كتاب مقدس و قرآن شده است. وي از يك‌سو انديشۀ بساطت مطلق ذات الهي را انديشه‌اي فلوطيني و وارداتي در قالب واژگان احد و الصمد به قرآن مي‌داند و از سوي ديگر رابطۀ صفات و ذات را ناگزير از وقوع كثرت و نفي بساطت مطلق پنداشته است. در اين مقاله ابعاد انتقادهاي گيسلر از منظر حكمت صدرايي بررسي و به‌جاي ادعاي وارد كردن يا تحميل بساطت بر آيات قرآن بر استنباط بساطت ذات الهي از طريق تحليل فلسفي صفات الهي، همچون غناي مطلق، كمال مطلق، عدم محدوديت و زوال‌ناپذيري ذات الهي، به نفي همۀ انواع تركيب من جمله تركيب صفات و ذات و اثبات بساطت ذات الهي تأكيد شده است.