ارزيابي خطر فلزات جيوه و آرسنيك در ماهيان هوور (Thunus tonggol) و سرخو (Lutjanus ehrenbergii) در درياي عمان

اين مطالعه به ارزيابي خطر فلزات جيوه و آرسنيك در ماهيان هوور (Thunus tonggol) و سرخو (Lutjanus ehrenbergii) در درياي عمان براي گروه‌هاي مختلف افراد (بزرگسالان، زنان و كودكان) مي‌پردازد. تعداد 34 نمونه ماهي هوور و 30 نمونه ماهي سرخو به صورت كاملاً تصادفي نمونه‌برداري شدند. ميزان جيوه و آرسنيك در بافت عضله ماهيان به ترتيب با روش‌‌هاي استاندارد ASTM(1) به شماره 6722D و هضم شيميايي تعيين شدند. ميانگين غلظت فلزات جيوه و آرسنيك در ماهي هوور به ترتيب 0.012 ± 0.24 و µg/g wet weight 0.006±0.13‌‌ و براي ماهي سرخو به ترتيب 0.008± 0.16 و µg/g wet weight 0.008± 0.09 به دست آمد. ميانگين جيوه تنها در ماهي هوور از حد استاندارد آژانس حفاظت محيط‌زيست ايالات متحده (US EPA)(2) براي جيوه در ماهيان (µg/g wet weight 0.1) بالاتر بود. ميانگين آرسنيك در نمونه‌هاي ماهيان هوور و سرخو از حد استاندارد US EPA براي آرسنيك (µg/g wet weight 0.3) پايين تر به دست آمد. شاخص خطر (HQ)(3) تنها براي جيوه در ماهي هوور براي گروه كودكان از 1 فراتر رفته بود. كمترين دفعات مصرف ماهانه به ترتيب براي آرسنيك در مورد ماهي هوور براي گروه زنان (حدود 6.5 وعده در ماه) و براي جيوه در ماهي هوور براي گروه زنان (حدود 3 وعده در ماه) محاسبه شد. به‌‌طور‌‌كلي توصيه مي‌‌شود؛ افراد با اعمال محدوديت‌‌هاي مصرف اجازه دهند تا مواجهه با اين آلاينده‌‌ها كاهش يابد؛ در حالي كه از مزاياي تغذيه‌‌اي و سلامتي مصرف ماهي بهره‌‌مند مي‌‌شوند.