سنجش و ارزيابي كيفيت محيطي فضاي عمومي روستاهاي مقصد در جذب گردشگران (مطالعۀ موردي: روستاهاي هدف گردشگري شهرستان طرقبه و شانديز )

جاذبه‏هاي موجود در محيط‏هاي روستايي نقش اساسي در جذب گردشگر دارند. فضاهاي عمومي موجود در روستاها مانند ميدان‏ها و كوچه‏ها همراه معماري بيروني خانه‏ها و مبلمان‏هاي موجود مي‏توانند عناصر جذاب براي گردشگران باشند. كيفيت محيطي فضاهاي عمومي و عناصر موجود در آن اولين و مهم‏ترين جاذبه گردشگري از ديدگاه گردشگران روستايي بوده و مي‏تواند موجب رونق گردشگري شود. بر اين اساس، هدف از پژوهش حاضر سنجش و ارزيابي كيفيت محيطي فضاي عمومي روستاهاي مقصد در جذب گردشگر است. روش تحقيق توصيفي‏ تحليلي است و داده‏هاي مورد نياز به دو روش اسنادي و ميداني جمع‏آوري شده است. در اين پژوهش هشت روستا از شهرستان طرقبه و شانديز، كه داراي جاذبه‏هاي گردشگري‏اند و گردشگري در آن‏ها رواج يافته، بررسي شده است. جامعه آماري شامل گردشگران روستايي و جامعه نمونه شامل 194 گردشگر است. براي تجزيه و تحليل اطلاعات از آزمون همبستگي پيرسون، Tتك‏نمونه‏اي، و مدل ويكور استفاده شده است. براساس آزمون Tتك‏نمونه‏اي، از بين چهار مؤلفه انتخاب‏شده بيشترين مقدار آن مربوط به مؤلفه عملكردي با ميانگين 08/3 و كمترين مقدار مربوط به مؤلفه زيباشناختي با ميانگين 94/2 است. براساس آزمون همبستگي، در بين مؤلفه‏هاي كيفيت محيطي رابطه معناداري وجود دارد و قابليت تعميم به كل جامعه را دارد. همچنين، نتايج مدل ويكور نشان داد كه روستاي جاغرق در بهترين شرايط به لحاظ برخورداري از كيفيت محيطي فضاهاي عمومي قرار دارد و روستاي كنگ در پايين‏ترين رده است.