واكاوي تطبيقي كهن الگوي آب در سروده‌هاي لميعه عباس عماره و فروغ فرخزاد

آب، سازه ازلي طبيعت آغاز و دربرگيرنده مفاهيم ارجمندي همچون زايش، مرگ، تطهير، رستخيز و باروري است. اين سازه ديرين آفرينش، ازديرباز در اديان ملل، جايگاه ويژه‏اي داشته است؛ از افكنده شدن پهلوان در آب و حيات جاودانه يافتن وي تا خويشكاري قدسي آب و نمود آن در قالب ايزد-بانوان نگهدار سبزينه، حيات و رستخيز. آنچه نگارش جستار حاضر را به عنوان يك ضرورت در ذهن نگارندگان مطرح نموده عبارت است از: بازيابي نمود كهن الگوي آب و جايگاه و نقش اين عنصر هستي بخش در سروده هاي دو شاعر برجسته معاصر عربي و فارسي، فروغ فرخزاد و لميعه عباس عماره. در گام نخست و تحليل شاكله و چگونگي كاربست اين عنصر حياتي در اشعار دو شاعر در گام پسين. از اين رو نظر به اينكه هيچ جستاري به صورت مستقل يا تطبيقي و ميان‏رشته‏اي درباره لميعه عباس عماره، شاعر عراقي معاصر نگاشته نشده است. نگارندگان اين جستار كوشيده اند تا در قالب خوانشي اسطوره‏گرا، كهن‏الگوي آب را مورد بررسي قرار دهند. رهيافت فرجامين جستار پيش‏رو حكايت از آن دارد كه انديشه هاي هر دو شاعر به گونه ژرف و شگرفي با آب در جايگاه ارجمندترين سازه طبيعت و گاهان هستي، پيوند خورده است. با اين تفاوت كه قالب‏ها و گونه‏هاي كاربست آب در سروده‏هاي فروغ فرخزاد، نمايانگر دگرديسي آب و نمود منفي آن در انديشه اوست؛ درحالي كه آب و نمادينگي آن در سروده‏هاي لميعه عباس عماره، حكايت از نگرش روشن، اميدبخش و زندگي‏آفرين شاعر نسبت به اين سازه پاك ازلي دارد.