اثربخشي فعال‌سازي رفتاري بر ترس از ارزيابي منفي و استگيماي دروني شده مادران داراي فرزند اتيسم

هدف پژوهش حاضر تعيين ميزان اثربخشي فعال‌سازي رفتاري بر ترس از ارزيابي منفي و استگيماي دروني شده ماداران داراي فرزند اتيسم مي‌باشد. جامعه پژوهش شامل مادران داراي فرزند طيف اوتيسم شهر اصفهان بود. آزمودني ها 28 نفر بودند كه به‌ شيوه نمونه‌‌گيري هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه 14 نفري آزمايش و كنترل جايگزين شدند. طرح پژوهش آزمايشي از نوع پيش آزمون‌ پس آزمون با گروه كنترل و مرحله پيگيري بود. آزمودني‌ها به پرسشنامه‌هاي ترس از ارزيابي منفي لري (1983) و استيگماي دروني شده مك و ووك (2010) پاسخ دادند. افراد گروه آزمايش به مدت 8 جلسه 90 دقيقه‌‌اي در دوره فعال‌سازي رفتاري به شيوه گروهي شركت كردند؛ اما براي گروه كنترل، مداخله‌‌‌‌اي صورت نگرفت و يك ماه و نيم بعد مرحله پيگيري انجام شد. داده‌‌هاي پژوهش با استفاده از روش تحليل كوواريانس چند متغيره و يك راهه تحليل شدند. نتايج نشان داد كه مداخله فعال‌سازي رفتاري بر ترس از ارزيابي منفي و استگيماي دروني مادران داراي فرزند اتيسم اثربخش است و اين نتيجه در مرحله پيگيري تداوم داشت.