تأثير نانوذرات تيتانيم دي‎اكسيد بر ديناميك كربن در خاك آلوده به آنتيموان

فلزات سنگين با آلوده كردن خاك و تغيير ويژگي‎هاي شيميايي و بيولوژيكي آن ديناميك كربن آلي را تحت تأثير قرار مي‎دهند. براي اين منظور آزمايشي به‎صورت اسپيليت فاكتوريل با سه تكرار به اجرا در آمد. آنتيموان در چهار سطح (صفر، 25، 50 و 100 ميلي‎گرم بر كيلوگرم)، نانوذره TiO2 به‎عنوان جاذب در سه سطح (صفر، 0.25 و 0.5 درصد وزني) و فاكتور زمان هم در هشت سطح (ماه اول تا ماه هشتم) فاكتورهاي آزمايش را تشكيل ‎دادند. نتايج نشان داد كه از ماه اول تا ماه هشتم انكوباسيون، تنفس پايه كاهش يافت و بيش‎ترين ميزان تنفس پايه از ماه اول انكوباسيون و كم‎ترين آن نيز در ماه هشتم انكوباسيون با اختلاف معني‎داري برابر با 27.81 درصد حاصل شد. بيش‎ترين و كم‎ترين سرعت تجزيه مواد آلي به‎ترتيب در تيمارهاي شاهد و 50 ميلي‎گرم بر كيلوگرم آنتيموان بدون كاربرد نانوذره با اختلافي برابر با 16.6 درصد به‎دست آمد. با افزايش سطوح آنتيموان، ثابت سرعت تجزيه مواد آلي به‎شدت كاهش يافت ولي هم‎زمان با افزايش سطوح آلايندگي كاربرد 0.5 درصد وزني نانوذره باعث افزايش سرعت تجزيه مواد آلي گرديد. بيش‎ترين نيمه‎عمر و متوسط اقامت كربن در خاك در تيمار 50 ميلي‎گرم بر كيلوگرم بدون كاربرد جاذب و كم‎ترين آن نيز از تيمار 25 ميلي‎گرم بر كيلوگرم به‎همراه كاربرد 0.5 درصد وزني جاذب حاصل شد. با توجه به نتايج اين پژوهش مي‎توان اظهار داشت كه كاربرد 0.5 درصد وزني جاذب TiO2 ثابت سرعت تجزيه مواد آلي را افزايش ولي نيمه‎عمر و متوسط اقامت كربن در خاك را كاهش داد. در سطوح بالاتر آلاينده (100 ميلي‎گرم بر كيلوگرم آنتيموان) نسبت به سطوح پايين (50 و 25 ميلي‎گرم بر كيلوگرم) سطح جاذب به‎دليل اشباع شدگي با آلاينده كارايي خود را از دست داد، لذا در سطوح بالاتر آلاينده بايد از سطوح جاذب (TiO2) بيش‎تر از 0.5 درصد وزني استفاده شود.