اثر سطوح رطوبتي خاك بر سرعت آستانه‌ي فرسايش بادي كانون‌هاي گرد و غبارجنوب و جنوب‌شرق استان خوزستان-اهواز

رخداد فرسايش بادي و به تبع آن انتشار گرد و غبار يكي از جدي ترين مخاطرات زيست محيطي كشور بوده كه در دهه هاي اخير، شدت و گسترش آن به روشني رو به افزايش است. پژوهش حاضر با هدف ارزيابي ميزان اثر رطوبت سطحي خاك بر سرعت آستانه ي فرسايش بادي در 3 كانون فوق بحراني گرد و غبار، واقع شده در پهنه هايي از جنوب و جنوب شرقي استان خوزستان انجام شد. براي اين منظور 11 نمونه ي خاك از گستره ي فوق برداشت شده و پس از آماده سازي در سطوح رطويتي هواخشك، 4، 7 و 9 درصد با استفاده از تونل باد و در قالب يك طرح كاملا تصادفي مورد آزمون قرار گرفت. نتايج مقايسه ي مقادير ميانگين سرعت آستانه فرسايش بادي با به كارگيري روش دانكن و در سطح احتمالاتي 5 درصد، اثر رطوبت را بر سرعت آستانه ي فرسايش براي تمام نمونه ها معني دار ارزيابي كرد. از ديگرسو، ارتباط سنجي ميان دو پارامتر رطوبت و سرعت آستانه فرسايش نشان دهنده ي همبستگي اين دو پارامتر بود به گونه اي كه در همه ي نمونه خاك هاي مورد آزمون، با افزايش سطوح رطوبتي، سرعت آستانه ي فرسايش بادي نيز افزايش داشت. يافته ها همچنين ميزان افزايش سرعت در سطوح مختلف رطوبت را متفاوت ارزيابي كرده و نشان داد كه افزايش رطوبت از هواخشك تا 4 درصد بيشترين تغييرات را در سرعت آستانه ايجاد نموده و مي تواند در مهار پديده فرسايش در اين پهنه اثر قابل ملاحظه اي داشته باشد.