نقش واسطه‌اي خودبسندگي در رابطه بين خود انتقادگري با نشانگان افسردگي دانشجويان

مقدمه: ارزيابي وضعيت سلامت رواني در سراسر جهان به افزايش اختلال ‌هاي جدي روانشناختي بخصوص نشانگان افسردگي اشاره دارد. هدف: با توجه به شيوع بالا و اهميت افسردگي پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش واسطه ‌اي خودبسندگي در رابطه خود انتقادگري با نشانگان افسردگي انجام شد. روش : پژوهش حاضر توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري دانشجويان ساكن خوابگاه ‌هاي پسرانه دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي تهران در سال تحصيلي ۹۸-۱۳۹۷ بود كه با استفاده از نمونه‌ گيري در دسترس تعداد ۲۷۰ نفر انتخاب شد و مقياس خودبسندگي عمومي، مقياس خود انتقادگري و سياهه افسردگي بك را تكميل نمودند. داده ‌هاي گردآوري ‌شده با آزمون رگرسيون سلسله مراتبي با استفاده از نرم‌ افزار SPSS نسخه ۲۱ تحليل شد. يافته‌ ها: يافته‌ها نشان داد كه بين خود انتقادگري با افسردگي (p ۰/۰۱، ۰/۷۰=r) رابطه مثبت معني ‌دار؛ بين خودبسندگي با نشانگان افسردگي (p ۰/۰۱، ۰/۴۷=r) و بين خود انتقادگري با خودبسندگي (p ۰/۰۱، ۰/۵۹=r) رابطه منفي معني ‌دار وجود دارد. همچنين، نتايج تحليل رگرسيون سلسله مراتبي نشان داد با وجود اينكه خود انتقادگري و خودبسندگي با هم در مجموع ۴۹/۶ درصد از واريانس افسردگي دانشجويان را تبيين مي ‌كنند؛ اما خودبسندگي در رابطه بين خود انتقادگري با افسردگي نقش واسطه‌اي ندارد (۰/۰۹۶=p). نتيجه ‌گيري: در مجموع، با توجه به اثر مستقيم خود انتقادگري بر افسردگي مي ‌توان انتظار داشت كه كاهش خود انتقادگري مسير مهمي براي كاهش افسردگي دانشجويان باشد.