بازنمايي شيوه ي روايت پردازي رمان پسامدرن بر اساس انگاره ي زبان شناختيادبي سيمپسون: مطالعه ي موردي رمان شب ممكن

برخي نظريه هاي زبان شناسي، ازجمله انگاره زبان شناختي ـ ادبي سيمپسون، مدعي‌اند كه ظرفيت لازم جهت توصيف و تبيين انواع روايت ها را دارند. پژوهش حاضر به روشي توصيفي ـ تحليلي، شيوه روايت پردازي رمان شب ممكن نوشته محمدحسن شهسواري را براساس انگاره مذكور بررسي كرده تا ويژگي هاي ساختار روايي اين اثر پسامدرن مشخص گردد و همچنين ظرفيت مدل تحليل روايت سيمپسون در توصيف و تحليل رمان هاي پسامدرن سنجيده شود. پس از استخراج ابزارهاي زباني مورد نياز، مانند جملات غيرفارسي، گويش هاي فردي، فرايندهاي معنايي، شيوه هاي ارائه گفتار و تفكر شخصيت ها، واژه هاي نشان دهنده وجهيت، تأخرها، تقدم‌ها و روابط بينامتني، و بررسي آن‌ها مشخص شد كه اين اثر براساس پنج واحد از مدل تحليل روايت سيمپسون قابل بررسي است: جملات غيرفارسي و گويش هاي فردي شخصيت ها بيانگر سطح اجتماعي و فرهنگي آن‌هاست؛ فرايندهاي مادي بيش از ديگر فرايندها در اين رمان به‌كار رفته است؛ اين اثر به‌صورت اول‌شخص و از ديدگاه شخصيت ـ راويان شركت كننده در اين داستان روايت شده است؛ در اين متن روايي، تفكر مستقيم آزاد بيش از ديگر گونه هاي ارائه گفتار و تفكر خودنمايي مي كند؛ وجه غالب سايه‌روشن وجهيت منفي است و انواع روابط بينامتني در حوزه هاي مختلفي همچون مكان، شخصيت ها و آثار ادبي، هنري و فلسفي در آن به‌چشم مي خورد. اما ساختار متني اين رمان از طريق انگاره مورد نظر سيمپسون قابل تحليل نيست.