مشكلات كاربرد پليمرهاي سوپرجاذب در مناطق بياباني

پليمر­هاي سوپرجاذب بنا بر ادعاي شركت­هاي توليدي مي­توانند خواص فيزيكي خاك­هاي سبك را براي حفظ و نگهداري آب بهبود بخشند. به­منظور تأثير برخي از عوامل محيطي مثل اثر زمان و ميزان املاح، در اين بررسي روند تغييرات آبگيري يك پليمر سوپرجاذب از نوع A-200 در شرايط صحرايي و آزمايشگاهي مورد مطالعه قرار گرفت. در بررسي صحرايي ابتدا پليمر به نسبت وزني 0/6% با نوعي ماسه بادي از منطقه بياباني كاشان مخلوط شد. تعيين منحني رطوبتي خاك در سه نوبت اندازه­گيري در فواصل سه ماهه نشان داد كه با گذشت زمان از ميزان آب قابل استفاده گياه كاسته شده و از 13/2% وزني در نوبت اول به 4/4% و 3/7% وزني در نوبت­هاي دوم و سوم كاهش پيدا كرد. در مطالعات آزمايشگاهي كه به تأثير حضور برخي از املاح شاخص خاك­هاي بياباني بر روند آبگيري پليمر پرداخته شد، مشخص شد كه آبگيري پليمر در مجاورت محلول­هاي نمكي كاهش مي­يابد و شدت اين كاهش تابع غلظت نمك و ظرفيت­ يون­هاي غالب محلول­ قرار مي­گيرد؛ به‌طوري كه كمترين تأثير بر آبگيري پليمر در مقايسه با شاهد (آب مقطر) مربوط به محلول حاصل از اختلاط دو نمك كلريد سديم و سولفات سديم و بيشترين تأثير مربوط به محلول تهيه شده از اختلاط دو نمك كلريد كلسيم و سولفات كلسيم است.چنين به نظر مي­­رسد با توجه به غير اقتصادي بودن پليمرهاي سوپرجاذب و از دست دادن قدرت نگهداري آّب در طول زمان كه متأثر از عوامل محيطي و يا نيز حضور املاح در خاك است، بتوان با بكارگيري برخي ديگر از مواد جاذب­الرطوبه طبيعي مثل كمپوست و خاك رس در عرصه­هاي منابع طبيعي تأمين نياز آبي گياهان مربوطه را مانند پليمرها فراهم آورد.

no abstract