بررسي ارتباط بين اميد و خودكارآمدي بيماران تحت همودياليز

مقدمه: نداشتن معنا در زندگي و نا اميدي و نداشتن لذت مثبت مي تواند عامل بسياري از معضلات و مشكلات بيماران دياليزي باشد كه مي تواند خودكارآمدي فرد را تحت تأثير قرار دهد. هدف: با توجه به اهميت نقش خودكارآمدي بيماران در امر مراقبت از خود، اين مطالعه با هدف بررسي ارتباط بين اميد و خودكارآمدي بيماران تحت همودياليز انجام گرفت. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر يك مطالعه توصيفي تحليلي مي باشد كه حجم نمونه لازم 100 نفر تعيين شد و نمونه گيري بر اساس معيارهاي ورود و خروج به صورت در دسترس انجام شد. در اين مطالعه از پرسشنامه هاي دموگرافيك، پرسشنامه اميد اسنايدر و خودكارآمدي شرر استفاده شد. پس از جمع آوري داده ها، داده هاي به دست آمده توسط نرم افزار SPSS نسخه 23 مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفت. معناداري 0/05 در نظر گرفته شد. يافته‌ها: در اين مطالعه، 52 نفر مرد و 48 نفر زن وارد مطالعه شدند. ميانگين و انحراف معيار سني به ترتيب 51 و 9/51 بودند كه كمترين سن 27 و بيشترين 65 سال بود. 17 درصد آنان مجرد و 81 درصد متأهل بودند و 2 درصد شركت كنندگان بيوه بودند. همچنين يافته ها نشان داد ميانگين نمره اميد بيماران 37/84 با انحراف معيار 0/73 و ميانگين نمره خودكارآمدي بيماران 50/76 با انحراف معيار 2/76 بود. با توجه به اينكه نمره پايين در ابزار اميد اسنايدر نشان دهنده اميد پايين تر مي باشد در نتيجه اميد بيماران همودياليز پايين قلمداد شد و نمره خودكارآمدي در حد متوسط ارزيابي شد. بين خودكارآمدي و اميد بيماران ارتباط معناداري وجود داشت، يعني با افزايش اميد، خودكارآمدي نيز افزايش يافت و بر عكس (P 0/001). بحث و نتيجه‌گيري: بر اساس يافته هاي اين مطالعه، بيماران تحت همودياليز از ميانگين نمره خودكارآمدي و اميد پايين برخوردار هستند، بدين ترتيب پژوهشگران طراحي راهبردهايي را براي ارزيابي دقيق و كل گراي اين گروه از بيماران را توسط پرستاران پيشنهاد مي كنند.