تأويل در ‌انديشه ابن عربي و ابن‌سينا

نويسنده ‌ اين اثر در مقام طرح‌انديشه ابن‌سينا(416-359 ق) در باب چيستي، چرايي، مباني، قلمرو و چگونگي تأويل و تبيين عرفاني آن است. نزد ابن‌سينا تأويل بر عمل زدودن حجاب از چهره حقيقت براي رسيدن به چهره ناب آن اطلاق مي‌شود كه در خواب و دين پياده مي‌شود. چرايي تأويل را ذات پيچيده حقيقت و نياز انسان به شكافتن آن موجه مي‌كند. عارف بر اساس آموزه عوالم و ولايت، همزبانِ ابن‌سينا است. عمل تأويل بر مباني هستي شناسانه(لايه‌هاي عميق هستي) انسان شناسانه( قدرت و شأن آدمي‌در درك‌ اين حقايق) و معرفت شناسانه(لايه‌هاي متنوع در معرفت آدمي) استوار است. عارف با آموزه ظهور و بطون و سخن از سلوك پذيري نفس آدمي، همراهِ ابن‌سيناست. چگونگي تأويل، در افقِ رمزين بودن دين و رمزگشايي از حقايق آن قابل فهم است.‌ اينجا تفكر مشايي ابن‌سينا غالب مي‌شود و عارف ناخرسندانه به آن مي‌نگرد. هدف نويسنده، استنطاق‌ اين‌انديشه، توسع بخشيدن به آن و فهم نقاط قوت و كاستي احتمالي اش در ساحت مسائل جديد و رويكرد فرافلسفيِ عرفان نظري است و روش او تدقيق و تحليل فلسفي ـ عقلي در واژگان و گزاره‌هاست.