تأثير روش تدريس كاوشگري بر خلاقيت و انگيزه پيشرفت دانشجويان روان‌شناسي دانشگاه آزاد اسلامي واحد علوم و تحقيقات تهران

هدف: مطالعه حاضر با هدف تعيين اثربخشي تدريس كاوشگري بر خلاقيت و انگيزه پيشرفت دانشجويان انجام شد. روش: طرح پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانشجويان كارشناسي ارشد روان‌شناسي باليني دانشگاه علوم و تحقيقات تهران بودند. براساس روش نمونه‌گيري هدفمند 60 دانشجو انتخاب شدند و به دوگروه 30 نفري آزمايش و گواه اختصاص يافتند. ابزار سنجش آزمون سنجش خلاقيت عابدي (1372) و پرسشنامه انگيزه پيشرفت هرمنس (1970) بود. گروه آزمايش به مدت هشت جلسه از يك ترم تحصيلي تحت تدريس به روش كاوشگري قرار گرفتند و در گروه گواه، روش تدريس به صورت سنتي بود. در پايان دوره هاي تدريس، از هر دو گروه آزمايش و گواه، پس آزمون به‌عمل آمد.      يافته‌ها: نتايج تحليل كوواريانس چندمتغيري نشان داد بين دانشجويان گروهي كه با روش كاوشگري آموزش ديده بودند و گروه گواه كه تحت آموزش سنتي بوده‌اند؛ از نظر ميزان خلاقيت و انگيزه پيشرفت تفاوت معناداري وجود داشت (P 0.001) و روش تدريس كاوشگري موجب افزايش خلاقيت و افزايش انگيزه پيشرفت در دانشجويان شد.   نتيجه‌گيري: به‌منظور افزايش كيفيت تدريس، ابداع تكنيك‌هاي متعدد پرورش روحيه كاوشگري براي دروس روان‌شناسي پيشنهاد مي‌شود.