اثربخشي مدل بومي‌سازي شده طرحواره درماني بر تعديل طرحواره‌هاي درمانگران

زمينه: روان درماني براي درمانگران باعث افزايش رشد هيجاني و بهبود مهارت هاي بين فردي و همدلي مي شود، همچنين باعث خودآگاهي در فهم مشكلات فردي تعارض ها و ارزش ها مي شود؛ بر اين اساس سؤال اصلي پژوهش اين است كه آيا مدل بومي از طرحواره درماني مي‌تواند بر عملكرد درمانگران اثرگذار باشد؟ هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي مدل بومي‌سازي شده طراحواره درماني بر تعديل طرحواره‌هاي درمانگران انجام شد. روش: پژوهش حاضر شبه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه گواه و پيگيري سه ماهه بود كه از بين 55 درمانگر مراكز مشاوره افق سلامت، همراز، ساوالان و ارديبهشت در منطقه 5 تهران با استفاده از نمونه‌گيري در دسترس 16 درمانگر انتخاب و در دو گروه آزمايش (8 نفر) و گواه (8 نفر) به صورت تصادفي گمارش شدند. هر دو گروه در سه مرحله پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري به پرسشنامه طرحواره يانگ (1994) پاسخ دادند. گروه‌ آزمايش در 10 جلسه 90 دقيقه‌اي در جلسات مداخله طرحواره درماني بومي‌سازي پروتكل طرحواره درماني (فرال و شاور، 2018) براي درمانگران شركت كردند و گروه گواه هيچ مداخله‌اي دريافت نكرد. براي تحليل داده ها از آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه دو گروه در حوزه هاي ديگرجهت‌مندي و گوش به زنگي با هم تفاوت معنادار داشتند (0/05 P )؛ همچنين نتايج بيانگر آن بود كه نمرات حوزه هاي ديگر (بريدگي و طرد، خودگرداني و عملكرد مختل) شركت‌كنندگان گروه آزمايش نسبت به گروه گواه پس از مداخله كاهش يافته اما اين كاهش معنادار نبود (0/05 P). نتيجه‌گيري: مدل بومي سازي شده طرحواره درماني باعث تعديل طرحواره‌ها در حوزه ديگر جهت‌مندي وگوش به زنگي شد؛ بنابراين مي توان انتظار داشت كه مدل بومي سازي شده طرحواره درماني كمك كند تا درمانگر ذهنيت هاي ناسالم خود را بشناسد.