اثر خاك‌پوش‌هاي ليگنوسلولزي بر مقامت برشي ماسه بادي

فرسايش بادي يكي از جنبه‌هاي مهم تخريب اراضي به‌ويژه در مناطق خشك و نيمه‌خشك جهان محسوب مي‌شود. استفاده از انواع خاك‌پوش‌هاي سازگار با محيط‌زيست، يكي از روش‌هايي است كه به‌منظور كاهش فرسايش بادي و تثبيت ماسه‌هاي روان به كار مي‌رود. هدف از اين تحقيق، بررسي امكان استفاده از ليگنوسلولز باگاس به‌عنوان يك خاك‌پوش آلي براي تثبيت ماسه‌هاي روان است. اين تحقيق به‌صورت آزمايشگاهي و در قالب طرح كاملاً تصادفي و با سه تكرار انجام شد. تيمارهاي مورد استفاده عبارت بودند از: نانوليگنوسلولز، ميكروليگنوسلولز و تيمار شاهد. به‌منظور ارزيابي كارايي اين مواد، مقاومت برشي در حالت اشباع و خشك اندازه‌گيري شد و داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفتند. با توجه به نتايج به‌دست‌آمده در حالت اشباع تيمار ميكروليگنوسلولز (gr/0.3m2 10) با ضخامت دولايه با مقاومت برشي KN/m2 13.6 و در حالت خشك تيمار تركيب نانوليگنوسلولز و ليكورسياه (gr/0.3m2 10) با ضخامت دولايه با مقاومت برشي KN/m2 39 به‌ترتيب در طبقۀ خوب و بسيار خوب قرار گرفته‌اند. بنابراين، مي‌توان توصيه كرد كه بهتر است اين نوع خاك‌پوش‌ها در عرصۀ طبيعي مورد آزمايش قرار گيرند و در صورتي ‌كه از عملكرد مناسبي برخوردار باشند، مي‌توان از آن‌ها براي تثبيت ماسه‌هاي روان استفاده كرد.