اثر بلوس آهسته رهش روي و سلنيوم و يا تغذيه روزانه نمك هاي اين عناصر بر عملكرد ميش هاي آبستن و بره هاي آن ها

هدف از اين مطالعه، بررسي اثر بلوس آهسته رهش روي و سلنيوم و مقايسه آن با تغذيه روزانه اين عناصر در اواخر دوره آبستني و اوايل شيردهي، بر عملكرد ميش ها و بره هاي آن ها بود. در فصل توليدمثل تعداد 21 رأس ميش نژاد مهربان با ميانگين وزني 5/2 ± 55 كيلوگرم و اسكور بدني 32/5، با استفاده از اسفنج، همزمان سازي فحلي شدند. در زمان خروج اسفنج، كليه ميش ها 400 واحد بين المللي PMSG (گنادوتروپين سرم ماديان آبستن) دريافت كردند و سپس با قوچ هاي نژاد افشار برولا تلاقي داده شدند. 45 روز قبل از تاريخ مورد انتظار زايش، ميش هاي آبستن به يكي از اين سه گروه اختصاص يافتند: 1) تيمار شاهد 2) تيمار 20 ميلي گرم روي و 0/2 ميلي گرم سلنيوم در روز به صورت بلوس آهسته رهش 3) تيمار 20 ميلي گرم روي و 0/2 ميلي گرم سلنيوم به صورت تغذيه روزانه نمك اين عناصر. مكمل سازي عناصر روي و سلنيوم در هر دو روش، باعث افزايش غلظت روي و سلنيوم پلاسما و فعاليت آنزيم هاي گلوتاتيون پراكسيداز و سوپر اكسيد ديسموتاز ميش ها در همه روزهاي آزمايش و افزايش غلظت روي و سلنيوم در آغوز و شير شد (0/05 p). مقدار هموگلوبين و تعداد گلبول هاي قرمز خون در هر دو گروه ميش هاي دريافت كننده روي و سلنيوم نسبت به گروه شاهد بالاتر بود (0/05 p). در بره هاي حاصل از هر دو گروه ميش هاي دريافت كننده روي و سلنيوم، غلظت پلاسمايي اين عناصر و فعاليت آنزيم گلوتاتيون پراكسيداز در مقايسه با گروه شاهد افزايش يافت. مكمل سازي مادري عناصر روي و سلنيوم در هر دو روش، باعث افزايش وزن 20 و 30 روزگي و افزايش وزن روزانه (21 تا 30 روزگي) بره ها شد. به طور كلي، مكمل سازي روي و سلنيوم، باعث افزايش غلظت پلاسمايي اين عناصر و فعاليت آنزيم هاي آنتي اكسيداني در ميش ها و بره هاي آن ها و بهبود عملكرد رشد بره ها شد. بين دو روش بلوس و تغذيه روزانه عناصر تفاوتي مشاهده نشد. بنابراين به كار بردن بلوس ها به سبب سهولت استفاده از آن ها، توصيه مي شود.