اصلِ وحدت شهري به‌مثابه بستر لازم براي اداره خوبِ شهر

شهر به‌مثابه واحدي پويا و زنده در جامعه حضور دارد و موضوعات شهري جزو دغدغه‌هاي سياست‌گذاران، مقنن و مديران اجرايي بوده و در جوامع دانشگاهي نيز تلاش‌هاي بين ‌رشته‌اي براي به‌سامان كردن آن در جريان است. يكي از راهبردهاي اساسي براي ساماندهي شايسته شهر و امور شهري و اداره خوب شهر، تمركززدايي عنوان شده است. از اصول تمركززدايي كه كمتر به آن توجه گرديده، اصل وحدت شهري است كه مي‌تواند آثار فراواني را در بهينه‌تر كردن مديريت شهري و درنتيجه، مديريت شايسته شهري ايجاد نمايد. اين اصل تاكنون مورد توجه جدي قرار نگرفته است و تمام تلاش‌هاي صورت‌گرفته براي مديريت يكپارچه شهري نيز به دلايلي ازجمله عدم‌شناسايي و پذيرش عملي اصل وحدت شهري به‌سرانجامي نرسيده است. اين پژوهش بر آن‌ است با روش مطالعات اسنادي، كتابخانه‌اي و به شكلي تركيبي (مركب از تحليل محتواي كيفي و استدلال منطقي)، بدين رهيافت رسد كه بايد ابتدا بر سر شخصيت حقوقي مستقل براي شهرها اجماعي حاصل گردد؛ سپس آثار اين پذيرش مانند استقلال اقتصادي، استقلال در طرح دعوا و طرف حق و تكليف قرار گرفتن را در ضمن برنامه‌هاي مديريتي شهري نشان داد؛ سپس ظرفيت‌هايش را شناخت و معضلاتش را حل نمود؛ در غير اين‌صورت، و با وجود اغتشاش‌هاي شكلي و ماهوي كنوني شهري، قراردادن سياست‌هاي مديريتي براي شهر چندپاره مفيد نخواهد بود. با تاكيد بر لزوم اصلاحات بنيادين در حوزه‌هاي ساختاري، هنجاري و رفتاري در مديريت شهري و شهرداري‌ها به دليل حجم بالاي تخلفات و نارضايتي گسترده شهروندان بايد پذيرفت كه چند پارگي در مديريت شهري، ناشي از برداشت چندپارگي شهر است و اين مساله باعث مي‌شود نگاه منطقي و معقولي براي شناخت مسائل و موضوعات آسيب‌هاي شهري وجود نداشته باشد و اداره خوب شهري تحقق نيابد.