تأثير رهبري اخلاقي بر فراموشي سازماني هدفمند با نقش ميانجي يادگيري سازماني

اين مطالعه با هدف بررسي تأثير رهبري اخلاقي بر فراموشي سازماني هدفمند با نقش ميانجي يادگيري سازماني انجام گرفت. روش پژوهش توصيفي–همبستگي بود. 120 نفر از كاركنان دانشگاه علوم دريايي و دريانوردي چابهار به شيوه نمونه‌گيري تصادفي– طبقه‌اي (بر حسب جنسيت) از طريق سه پرسشنامه رهبري اخلاقي، فراموشي سازماني هدفمند و يادگيري سازماني مورد مطالعه قرار گرفتند. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از ضريب همبستگي پيرسون و مدل معادلات ساختاري با كمك نرم‌افزارهاي اس پي اس اس و ليزرل استفاده شد. بر اساس يافته‌ها بين رهبري اخلاقي، فراموشي سازماني و يادگيري سازماني رابطه مثبت و معنادار وجود داشت. اثر مستقيم رهبري اخلاقي بر فراموشي سازماني (3.94, t=0.54β=)، اثر مستقيم رهبري اخلاقي بر يادگيري سازماني (8.24, t=0.80β=)، و اثر مستقيم فراموشي سازماني بر يادگيري سازماني (3.17, t=0.44β=) مثبت و معنادار بود. همچنين اثر غيرمستقيم رهبري اخلاقي بر فراموشي سازماني با نقش ميانجي يادگيري سازماني (4.87, t=0.352β=) مثبت و معنادار بود. بنابراين مي‌توان نتيجه‌گيري كرد كه مديران سازمان با رهبري اخلاقي، مشاركت‌ دادن كاركنان در تصميم‌گيري‌ها، تشويق آنان به يادگيري و تبادل دانش با يكديگر، انجام وظيفۀ الگوي اخلاقي‌بودن و حاكم كردن محيط اخلاقي و حمايتي در سازمان مي‌توانند قابليت يادگيري سازماني و فراموشي سازماني را بهبود ببخشند.