احياء هويت بافت تاريخي شهر با تأكيد بر ساماندهي نظام كالبدي و بصري؛ مطالعه موردي: ميدان تاريخي ويجويه تبريز

هويت، فرهنگ و عناصر وابسته به آن نه تنها از اجزاي معنايي فضاي شهري محسوب مي‌شوند؛ بلكه لازمه ايجاد فضاي شهري هستند؛ بر اين اساس شهر و فضاهاي حضور مردم، بيانگر انديشه‌ها و عقايد آن ها و تعاملات فرهنگي ميان آن ها و شكل آن بيانگر كاركرد و معناي آن است. فضاهاي شهري زمينه مشاركت و تعامل مردم را فراهم آورده و جرياني از فرهنگ، انديشه و تجربه‌هاي انساني را برقرار ساخته است و حضور انسان در فضاي شهري، پويايي در فضاي شهري را در پي دارد. ميادين نقش پررنگي در ذهن شهروندان دارند و از طرفي به عنوان ظرفي براي حضور مردم و فعاليت‌هاي آنان است كه براي ظهور اين معنا به بهترين وجه در آن به پيوستگي كالبدي و عملكردي نياز است. پژوهش حاضر با هدف كاربردي و روش توصيفيتحليلي با استفاده از ماتريس SWOT و ماتريس برنامه‌ريزي راهبرد كمي QSPM ضمن شناسايي نقاط قوت و ضعف و فرصت‌ها و تهديدها، راهبردهاي كاربردي جهت مقابله با ضعف‌ها و تهديدها را با بهره گيري از قوت‌ها و فرصت‌ها ارائه مي‌دهد كه با توجه به تمركز پژوهش بر نظام كالبديبصري با استفاده از راهكارهاي عملياتي مطابق با راهبردهاي تعيين شده به ساماندهي نظام كالبدي و بصري ميدان تاريخي ويجويه تبريز كه در حال حاضر فاقد هويت تاريخي و فرهنگي خود است، مي‌پردازد و ضمن احياء هويت اصلي اين ميدان، زندگي را به شريان‌هاي حياتي بافت تاريخي بر مي‌گرداند و اميد است تا نتايج كاربردي ارائه شده در اين پژوهش راهي به سوي احياء بافت هاي تاريخي مشابه باشد تا بدين طريق از هويت غني فرهنگي و تاريخي كشور خود محافظت نماييم.