بررسـي حس عمقي و كنترل كمري-لگني، در زنان با و بدون دياستازيس ركتي و ارتباط آنها با درد و ناتواني كمري پس از زايمان

مقدمه و اهداف به افزايش فاصله بين دو عضله راست شكمي در دوران بارداري و پس از آن دياستازيس ركتي مي گويند. شيوع اين عارضه در زنان پس از زايمان، 66 درصد است. با توجه به بي ثباتي ستون فقرات و لگن در اين افراد، اختلال در حس عمقي و كنترل كمري-لگني مي تواند يكي از عوامل درد و ناتواني كمري در آنها باشد؛ در نتيجه هدف از مقاله حاضر بررسـي وضعيت حس عمقي و كنترل كمري-لگني، در زنان با و بدون دياستازيس ركتي و ارتباط آنها با درد و ناتواني كمري پس از زايمان است. مواد و روش‌ها 18 خانم سالم با ميانگين سن 4/55±25/77 سال و 18 خانم مبتلا به دياستازيس ركتوس با ميانگين سني 5/69±28/83 سال كه 2 الي 5 ماه از زايمان آنها گذشته بود، در مطالعه شركت داشتند. ميزان خطاي بازسازي زاويه 30 درجه فلكشن كمر با گونيامتر در وضعيت چشم بسته و در حالت ايستاده ارزيابي شد؛  كنترل كمري-لگني نيز با استفاده از تست ميداني گام جانبي(Lateral Step Down)  اندازه گيري شد. يافته‌ها يافته هاي مطالعه نشان داد كه ميانگين خطاي بازسازي زاويه فلكشن كمري-لگني در گروه مبتلا به دياستازيس ركتي به طور معناداري بيشتر از گروه سالم بود (0/0001=P). در تست گام جانبي نيز بين گروه سالم و مبتلا به اين عارضه تفاوت معناداري ديده شد (0/0001=P). نتيجه گيري نتايج مطالعه حاضر نشان داد دياستازيس ركتي كه در برخي از خانوم ها پس از زايمان رخ مي دهد، مي تواند مشكلاتي چون اختلال در حس عمقي و كنترل كمري-لگني ايجاد نموده كه ممكن است به درد و ناتواني در كمر بيانجامد.