مروري بر عوامل موثر در روش فقر و غنا براي توليد پلاستيك زيستي از لجن مازاد تصفيه بيولوژيكي فاضلاب

با توجه به كاربرد روز افزون مواد پلاستيكي در زندگي روزمره انسان‎ها و مشكلاتي كه براي محيط‎زيست ايجاد مي‎كنند محققان تلاش كردند جايگزين زيست تخريب‎پذيري را براي پلاستيك‎هاي نفتي معرفي كنند. زيست تخريب‎ناپذير بودن پلاستيك‎هاي سنتي به‎دليل بزرگ و طويل بودن بيش از حد مولكول‎هاي پليمري و وجود اتصالات محكم بين آن‎ها است كه در نهايت شكسته شدنشان توسط ميكروارگانيسم‎ها را بسيار مشكل و حتي غيرممكن مي‎سازد. اما پلاستيك‎هاي زيست­ تخريب­پذير به‎سادگي توسط فعاليت موجودات زنده به واحد­هاي سازنده خود تجزيه شده و در محيط باقي نمي‎ماند. پلي هيدروكسي آلكونات‎ها (PHA)1 از جمله پليمرهاي زيست تخريب‎پذيري هستند كه در سال‎هاي اخير موردتوجه قرار گرفته‎اند. PHAها تركيبات پلي استري هستند كه توسط ميكروارگانيسم‎ها تحت شرايط ويژه سنتز مي‎شوند. يكي از روش‎هاي توليد PHA از باكتري‎ها روش غنا و فقر است. در اين روش از يك بيوراكتور با جريان ورودي و خروجي منقطع براي تامين رژيم غنا و فقر2 استفاده مي‎شود تا ميكروارگانيسم‎‎‎هايي كه توانايي ذخيره PHA دارند بتوانند در رقابت با ساير ميكروارگانيسم‎ها غالب شوند و در نتيجه حداكثر ميزان PHA از محيط كشت حاصل شود. در اين مقاله مروري، روش فقر و غنا براي توليد PHA و عوامل موثر بر آن شامل نوع خوراك، نسبت غنا به فقر، نسبت غذا به ميكروارگانيسم، غلظت اكسيژن محلول و مواد مغذي مورد مطالعه قرارگرفته است.