عناصر فرهنگ ساز در مرصاد العباد

No Title

نجم الدين رازي از عارفان برجسته ي ايراني است كه در اواخر قرن ششم و نيمه قرن هفتم مي زيست. شعرا و نويسندگان بر حسب شرايط زمان و مقتضيات حيات خود رسالت خويش را كه همانا فرهنگ سازي است به گونه هاي مختلف پيش مي بردند ،نجم الدين رازي براي رسيدن به جامعه اي آرماني و عاري از ظلم وستم نگرشي اسوه گرا ارائه مي كند. با توجه به اوضاع و شرايط حكومت در زمان نجم الدين وي نمي توانست صراحتا از اركان حكومت انتقاد كند بنابراين براي آنكه بتواند نصويري جامع از حكومت ارائه دهد و به نقد آن بپردازد پس از بيان برخي از ويژگي هاي حكومت داوود و سليمان پادشاه را به جاي ايشان مي نشاند و بي آنكه معلوم كند منظورش از پادشاه كداميك از فرمانروايان روزگار خويش است به صورت مطلق به ذكر وظايف پادشاه و وزير و نكوهش لغزش ها و كجروي هاي حكومت و كارگزاران آن مي پردازد. رعيت پروري و عدالت محوري را مهمترين ركن حكومت صالح مي داند و معتقد است نظام هستي دستگاهي منظم و به هم پيوسته است كه همگي براي معرفت جويي انسان آفريده شده است. از ديگر دغدغه هاي صاحب مرصاد العباد ساماندهي زندگي اجنماعي و مبارزه بابي عدالتي است كه در جامعه آن روزگار بيداد مي كند. وي برخلاف ساير عرفا و صوفيه در مسائل سياسي و اجتماعي نظرات تامل برانگيز و ويژه اي دارد.

No abstract