اثر شرط ضمان امين در حقوق ايران و افغانستان

No Title

بحث كه در اين مقاله دنبال مي شود اينكه طرفين توافق مي كنند كه بر امين شرط ضمان كنند و او را مسئول تلف، نقص يا عيب وارده بر مال مورد امانت نمايند؛ در حقيقت طرفين از اصل عدم ضمان امين چشم پوشي ميكنند. بااين وصف، اثر كه از اين شرط به دست مي آيد جبران خساره توسط امين به طرق مختلف است. هرگاه در ضمن عقد اماني بر امين شرط ضمان شده باشد؛ در صورتيكه مال مورد امانت بدون تعدي و تفريط تلف، ناقص يا معيوب گردد، بايد به اين نكته اشاره كرد؛ ممكن است كه طرفين در ضمن عقد توافق نمايند كه در صورت تلف، يا حادث نقص و عيب، امين به چه ميزان خساره پرداخت كند. چرا كه مبناي مسئوليت امين قراردادي است و اصولا شرايط قرارداد بر آن حاكم است. اين توافق بر طبق ماده 10 قانون مدني ايران و ماده 25 قانون قراردادهاي تجارتي و فروش اموال افغانستان معتبر و الزام آور ميباشد. لكن در موارد كه توافق نشده باشد، هرگاه مال مثلي تلف گردد، امين مكلف مي شود كه مثل مال را تاديه كند. اگر مورد تلف، نقص و عيب مال قيمي باشد؛ و در ضمن عقد اماني شرط ضمان شده باشد در اين صورت، قيمت مال مذكور بر امين بار مي گردد.

No abstract