تأثير مداخله حل مسئله‌محور، بر تعامل مادران با كودكان مشكل ارتباطي

هدف از پژوهش حاضر، بررسي تأثير مداخله حل ‌مسئله‌‌محور بر تعامل مادران با كودكان مشكل ارتباطي بود. اين پژوهش شبه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون- پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه مادران (184 نفر) دانش‌آموزان دختر و پسر پايه سوم تا پنجم شهر كرمانشاه بود. تعداد 120 مادر كه داراي فرزند با مشكلات ارتباطي بودند با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و با انتساب تصادفي به ‌دو گروه آزمايشي (60 نفر) و كنترل (60 نفر) تقسيم شدند. گروه آزمايش 10 جلسه دوساعته در كارگاه تربيت كودك/ نوجوان انديشمند شركت كردند؛ سپس به‌مدت سه ماه برنامه حل مسئله را در تعامل با فرزندانشان استفاده كردند و گروه كنترل نيز هيچ آموزشي دريافت نكردند. براي جمع‌آوري اطلاعات از سياهه رابطه والد- كودك (PCRI) فرم والدين استفاده شد. نتايج با استفاده از تحليل كوواريانس نشان داد، در سه مرحله پيش‌آزمون- پس‌آزمون (فاصله سه‌ماهه) و پيگيري (فاصله يك‌ماهه)، در گروه آزمايش، بين نمرات پيش‌آزمون- پس‌آزمون در زيرمقياس‌هاي رضايت از فرزندپروري، ارتباط با فرزند، ايجاد محدوديت و ارتباط والد- كودك تفاوت معناداري وجود داشت (0.001=P)؛ اما در گروه كنترل بين نمرات پس‌آزمون- پيگيري در تمامي زيرمقياس‌هاي مذكور تفاوت معنادار نبود. همچنين اثر اين برنامه در بين دختران و پسران يكسان بود. با توجه به‌ تأثير مداخله حل مسئله‌محور، استفاده اين برنامه آموزشي از سوي مادران در آموزش كودكان با مشكل ارتباطي ضروري است.