تأملي بر مسأله ذهن و بدن از ديدگاه پراگماتيستي ريچارد رورتي

مقالۀ حاضر در صدد طرح رويكرد و ايدۀ پراگماتيستي ريچارد رورتي دربارۀ مسئلۀ ذهنبدن است. اين طرح داراي دو محور اصلي است: رويكرد انتقادي رورتي نسبت به تلقيِ دكارتي از ذهن به عنوان آئينه طبيعت و ايدۀ پراگماتيستي او دربارۀ انسان تحت عنوان ماترياليسم بدون اين ‌هماني ذهن و بدن. او برمبناي تاريخ‌باوري، از طرفي گسست معرفتي بين پارادايم‌هاي فلسفي و وابستگي آنها را به شرايط تاريخي و لذا انتخابي‌بودن آن ‌ها و مسائل ناشي از آن ‌ها را نشان مي‌دهد. و ازطرف ديگر آشكار مي‌سازد كه مسئلۀ ذهن نتيجۀ مسلم دانستن فرض‌هايي در پسِ فلسفۀ مدرن است كه منشأ تاريخي دارند و در همان دورۀ تاريخيِ خاص نيز به علل غيرمعرفتي انتخاب شده‌اند. لذا اين تلقيِ سنتي به شناخت و ذهن، قابل جايگزيني با رويكرد پراگماتيستي به شناخت، به عنوان امري مستلزم گفت ‌وگو و فعاليت اجتماعي و‌‌‌ ايدۀ پراگماتيستي درمورد انسان، يعني ماترياليسم بدون اين‌هماني ذهن و بدن است.