حضور ضمني مفهوم فرونسيس (حكمت عملي) ارسطو در «وجود و زمان» هايدگر

قول به تقدم رويكرد عملي (پراتيك) بر رويكرد نظري (تئوريك) به عالم را مي‌توان يكي از مؤلفه ‌هاي بنيادين انديشۀ هايدگر در «وجود و زمان» دانست؛ چه از نظر وي، نخستين گشايش دازاين به عالم، نه گشايشي نظرورزانه كه گشايشي مبتني بر عمل است و بلكه دازاين خود چيزي نيست جز همان پراكسيس. از اين منظر، تئوري صرفاً اشتقاقي از پراكسيس خواهد ‌بود. در«وجود و زمان»، هايدگر البته به تصريح از «فرونسيس ارسطو» سخن به ميان نمي‌آورد. ليكن محتواي كتاب چنان است كه به محققين شهيري چون «ولپي» اين مجال را مي‌دهد كه وجود و زمان را ترجمه‌اي از اخلاق نيكوماخوس ارسطو بدانند. اين مقاله تلاش خواهد كرد چهار ظهور ضمني مفهوم فرونسيس در وجود و زمان را مستخرج و مدلل سازد كه اين هر چهار ظهور، خود بر مفهوم كايروس كه هايدگر در درسگفتار پديدار‌شناسي حيات ديني مورد تأكيد بليغ قرار داده، ابتناء دارند.