جدول عدم قطعيت‌هاي برآورد تبخير-تعرق واقعي در مقياس حوضه آبريز با استفاده از مدل SEBAL

برآورد تبخير-تعرق واقعي در سطح حوضه آبريز با استفاده از الگوريتم بيلان انرژي سطح (SEBAL) به عنوان يكي از پركاربردترين مدل‌هاي مبتني بر داده‌هاي سنجش از دور، متاثر از عدم قطعيت‌هاي ناشي از نحوه انتخاب پيكسل‌هاي حدي، نوع سنجنده و محدوده مكاني مورد بررسي است. در تحقيق پيش رو، با استفاده از تصاوير ماهواره‌اي MODIS و Landsat 8، همچنين استفاده از مدل‌هاي بيلان انرژي سطح PySEBAL و MPySEBAL (نسخه اصلاح شده آن) اقدام به بررسي اثر اين عدم قطعيت‌ها بر روي نتايج برآورد تبخير-تعرق واقعي براي محدوده دشت اروميه شده است. نتايج اعتبارسنجي مدل‌ها با داده‌هاي لايسيمتري در بازه‌ي زماني 2010-2011، حاكي از آن است كه مدل MPySEBAL نسبت به مدل PySEBAL تا 70 درصد خطاي (RMSE) كمتري در برآورد تبخير-تعرق روازنه دارد. همچنين در مناطق ناهمگن و متنوع از نوع كاربري اراضي نظير دشت اروميه، استفاده از تصاوير سنجنده MODIS با قدرت تفكيك مكاني كمتر در مقابل تصاوير Landsat 8، متوسط تبخير-تعرق واقعي روزانه را تا حدود 33 درصد بيشتر برآورد مي‌كند. همچنين محدود نكردن تصوير به ناحيه مورد بررسي عدم قطعيتي تا 8 درصد ايجاد مي‌كند. در مقايسه نسبي عدم قطعيت‌هاي ناشي از تنظيمات مدل SEBAL، به ترتيب انتخاب خودكار پيكسل‌هاي حدي بر اساس تعيين حدود آستانه براي دماي سطح و NDVI، قدرت تفكيك مكاني سنجنده و انتخاب محدوده مكاني ورودي به مدل بيشترين اثرگذاري را در نتايج دارند. نتايج اين پژوهش مي‌تواند دربهبود دقت مدل‌هاي تبخير تعرق و برآورد مصارف آب بخش كشاورزي در مقياس‌هاي مزرعه تا سطح حوضه مورد استفاده قرار گيرد.