ﺣﺎﻓﻆ و اﻧﺴﺎن اﻣﺮوز

حافظ، چونان حكيم فردوسي، بر آن است كه «آز (حرص و طمع)» منشا رذايل (صفات بد) است و موجب تنگ نظري ها و انحصارطلبي ها و درنتيجه سبب فجايعي جبران ناپذير مي شود. درمان بيماري آز، عشق است و عشق، سرچشمه ي فضايل (صفات نيك) است. با گرويدن به مذهب عشق، مي توان به فضايلي دست يافت كه ازجمله ي آن ها باورداشتن به تكثر ديني، اصالت صلح و آشتي و حق آزادي و آزادگي براي همه ي مردم است. حافظ اين معاني بلند جاوداني را با هنري ترين زبان و بيان گزارش كرده و از اين طريق، نه تنها بر علاقمندان خود، كه بر تمام جست وجوگران حقيقت در تمام اعصار تاثير نهاده است.