تباين توحيد قرآني با وحدت وجود عرفاني

No Title

هدايت و تربيت منحصر در طريق شرع و وحي است و در اين مسير بايد تنها از آيات محكمه و روايات معتبره استفاده نمود. اولاً: اتقان و استحكام و اطمينان اين راه، آن را منحصر به فرد و ممتاز نموده و ثانياً: پيمودن اين مسير به ما مي آموزد زايد بر آنچه شرع و وحي مي گويد نه تنها لازم نيست بلكه بسا، خارج از حيطه هاي ادراكي انسان است. راه شرع و وحي هم مورد ارشاد عقل است و هم طريقي مصون از خطاست. اين معنا كه خداوند خود را و صفات خود را در آيات خويش به پيامبر(ص) معرفي فرموده و شناسانده، مطلبي است بديهي و بي گفتگو كه پذيرش آن توسط عقل سليم و وجدان آگاه، شخص جوياي معرفت را از لغزيدن در مكتب هاي غير مأثور از وحي و شرع كه به تبع آن انسان را دچار ضلالت هايي در مبدأ و يا معاد مي نمايد باز مي دارد و حفظ مي كند. پذيرش وحدت وجود در مسألۀ مبدأ و اعتقاد به معاد صوري و مثالي در مسألۀ معاد از زمرۀ آن ضلالت هاست كه با راهنمائي و دلالت شرع و وحي مي توان از آن بركنار ماند. مطلب زير به خامۀ مرجع عاليقدر شيعه حضرت آيت الله العظمي صافي گلپايگاني(حفظه الله) به تبيين انحصار شناخت مبدأ و معاد از طريق شرع و وحي مي پردازد.

No abstract