رقص، سرمايه‏‌اي نمادين؛ گزينه‌‏اي براي توسعه‌ گردشگري ايران

بيان مسئله: رقص، يكي از هنرهاي هفت‏گانه كه قدمتي همپاي تمدن انسان دارد، دنباله‏اي از حركات هدفمند و نمادين انساني است كه داراي ارزش زيبايي‏شناسانه است و كنشگران آن در فرهنگ‏هاي متفاوت، جلوه‏هاي گوناگوني از آن را به اجرا و نمايش مي‏گذارند. اين هنر انساني ظرفيت بالايي در توسعه‌ فردي، توسعه‌ اجتماعي و فرهنگي دارد و قابل تبديل‌شدن به سرمايه‏اي نمادين است؛ به‌طوري كه مي‏تواند توسعه‌ گردشگري كشور را به همراه داشته باشد. هرچند رقص همانند ديگر عرصه‏هاي جلوه‏گري انسان مي‏تواند طيفي از ابتذال تا تعالي را در برگيرد. هدف پژوهش: اين پژوهش بدان سبب ضرورت دارد كه نشان دهد چنانچه جنبه‏ها و آثار والاي اين هنر بازخواني و ترويج شود، مي‏توان از بي‏شمار فوائد اجراي آن در سطح جامعه سود جست و به عنوان سرمايه‏اي نمادين براي آن برنامه‏ريزي كرد و از قبل آن به شكوفايي در حوزه‌ گردشگري فرهنگي و خلاق دست يافت. روش تحقيق: در اين مقاله محقق با انجام مطالعات كتابخانه‏اي و روش تحقيق توصيفيتحليلي، به سؤال تحقيق پاسخ داده است. نتيجه‌گيري: نتايج اين مقاله با واكاوي رقص در حوزه‌ فردي و اجتماعي نشان مي‏دهد كه اين هنر ديرپاي انساني غناي جسم و جان و جمع را افزون مي‏كند زيرا سبب درك لذت زندگي در حال و تجربه‌ حس رهايي و وارستگي شده و به افزايش نشاط، عقلانيت و تاب‏آوري اجتماعي مي‏انجامد و شايسته است جامعه‌ علمي، سياستگذاري و اجرايي كشور با التفات بيشتر به اين حوزه‌ مغفول نظر كنند و از زيان‏هاي فردي، اجتماعي و ملي كه تا كنون دامن‏گيرمان شده بكاهند.