اثربخشي گروه درماني مبتني بر آرام‌سازي حالت بر كاهش پرخاشگري نوجوانان پسر تحت پوشش سازمان بهزيستي

هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي گروه درماني مبتني بر آرام‌سازي حالت بر كاهش پرخاشگري نوجوانان پسر تحت پوشش سازمان بهزيستي بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي، پيش‌آزمون-پس‌آزمون و پيگيري سه ماهه با گروه آزمايش و گواه بود. جامعه آماري پژوهش 38 نوجوان پسر 12 تا 18 ساله‌ تحت پوشش مجتمع فرهنگيتربيتي آشيانه رحمت الهي در منطقه 11 اصفهان در سال 1398 بود. با استفاده از روش نمونه‌گيري هدفمند، 24 نفر از نوجوانان كه نمره بالا در پرسشنامه پرخاشگري كسب كرده بودند، انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه 12 نفره آزمايش و گواه جايگزين شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه پرخاشگري باس و پري(1992) بود كه در سه مرحله پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري توسط هر دو گروه تكميل شد. برنامه درمان مبتني بر آرام‌سازي حالت آپشه و دي‌مئو(2012) در 9 جلسه هفتگي 75 دقيقه‌اي براي گروه آزمايش اجرا شد. داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس مختلط با اندازه‌گيري مكرر تحليل شد. نتايج نشان داد كه درمان مبتني بر آرام‌سازي حالت در كاهش نمره كلي پرخاشگري(23.23=F، 0.0001=P) و خرده مقياس‌هاي آن شامل پرخاشگري فيزيكي(5.98=F، 0.005=P)، پرخاشگري كلامي(3.75= F،P= 0.043)، خشم(8.45=F، 0.002=P) و خصومت(9.97=P=0.0001، F) تاثير داشته و اين تاثير تا مرحله‌ي پيگيري نيز پايدار مانده است. از آنجا كه درمان مبتني بر آرام‌سازي حالت مهارت‌هايي شامل تنفس ذهن آگاهانه، گسلش هيجاني، گسلش شناختي، پذيرش و متعادل كردن باور به سمت باورهاي جايگزين كاربردي را به نوجوانان پرخاشگر آموزش مي‌دهد، مي‌تواند در كاهش پرخاشگري و ابعاد آن موثر باشد.