رابطه طرحواره هاي ناسازگار اوليه و سبك هاي دلبستگي با گرايش به روابط فرازناشويي

فاقد عنوان لاتين

هدف از اين پژوهش بررسي رابطه طرحواره هاي ناسازگار اوليه و سبك هاي دلبستگي با گرايش به روابط فرازناشويي بود. روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي است. جامعه آماري اين پژوهش، كليه زنان متاهل مراجعه كننده به فرهنگ سراي سلامت منطقه 4 شهر تهران در سال 1398 بودند. حجم نمونه 202 نفر از اين زنان بر اساس فرمول پلنت از تاپاكينگ، فيدل و اولمن(2007) و به شيوه نمونه گيري در دسترس انتخاب‌ و به پرسشنامه هاي پرسشنامه گرايش به روابط فرازناشويي واتلي(2008)، طرحواره هاي ناسازگار اوليه يانگ و براون(2003) و سبك هاي دلبستگي كولينز و ريد (1990) پاسخ دادند. داده هاي جمع آوري شده با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندمتغيره تحليل شد. يافته‌ها نشان داد كه بين طرحواره هاي ناسازگار اوليه و سبك هاي دلبستگي با گرايش به روابط فرازناشويي رابطه معني داري وجود دارد(01/0>P). نتايج تحليل رگرسيون چندمتغيره نيز آشكار كرد كه 5/55% درصد واريانس گرايش به روابط فرازناشويي به ‌وسيله طرحواره هاي ناسازگار اوليه و 7/58% درصد به وسيله سبك هاي دلبستگي تبيين مي شود. يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهد كه طرحواره هاي ناسازگار اوليه و سبك هاي دلبستگي سهم معنادار در پيش بيني گرايش به روابط فرازناشويي دارند.