نگاهي دوباره به سرشت علم حضوري و اقسام آن ازمنظر حكمت متعاليه

No Title

علم حضوري از ناب ترين مفاهيم فلسفي است كه با عيار آن مي توان در دو حوزه معرفت شناختي و هستي شناختي به سنجش نشست و با آن به بررسي مهم ترين مسائل هستي پرداخت. علم حضوري شناختي است كه در آن، مشهود، حقيقت شيء بوده، آنچه نزد عالم حاضر مي شود ، واقعيت خود معلوم است؛ بي آنكه واسطه اي حايل شده باشد. ملاك علم حضور ي نيز تحقق حضور است كه با علاقه ذاتي حاصل ميان دو موجود مجرد پديد مي آيد. رهايش از محذوره اي دور و تسلسل، از دلايلي است كه مآل هر علم حصولي را به علم حضوري برمي گرداند و آن را به نحو هليه بسيطه اثبات مي كند. ،« علم حضوري علت به معلول » ،« علم حضوري ذات به ذات » ، « علم حضوري معلول به معلول » و « علم حضوري معلول به علت » از مواردي است كه نويسنده آنها را در نوشتار حاضر به مثابه اقسام چهارگانه علم حضور ي ازمنظر حكمت متعاليه مورد پژوهش قرار داده است.

No abstract