موضوع شناسي معروف و منكر

No Title

امتثال احكام شرعي بستگي به فهم صحيح موضوعات و يا به تعبيري متعلقات، در كنار استنباط احكام دارد. از آنجا كه امر به معروف و نهي از منكر از جمله وظايف مهم مكلفان است و بر اساس اختلاف مراتب آن، متعلق تكليف وجوبي و ندبي مي شود، شناخت صحيح واژگان معروف و منكر امري ضروري است. براي تعيين مصاديق اين دو واژه مي توان از وجوهي از جمله فراز «المعروف ما امرتم به و المنكر ما نهيتم عنه» از زيارت آل ياسين و انحصاري كه از اين فراز استفاده مي شود، كمك گرفت و پس از اثبات حجيت سندي، آن را مرجعي براي تشخيص مصاديق معروف و منكر دانست و معروف را به واجب و مستحب و منكر را به حرام و مكروه تقسيم نمود. همچنين با دفع توهم وجود حقيقت شرعي در مورد واژه معروف و منكر و از طريق تبيين مفهومي اين دو به اين كه «معروف» هر امري است كه «حسن» آن شناخته شده باشد و «منكر» هر امري است كه «حسن» آن انكار شده باشد، مي توان مصاديق را كشف كرده و حكم مناسب هر كدام را بر آن ها مترتب نمود. دو شيوه به يك نتيجه مي رسد و آن شمول معروف نسبت به همه مستحبات و واجبات و شمول منكر نسبت به همه محرمات و مكروهات شرعي است.

No abstract