تبيين جامعه‌شناختي علل امساك و انصراف ايران از پذيرش مفاد كنوانسيون زنان (CEDAW)

در دنياي نوين، جنبش‌هاي گوناگوني به نام زنان و براي زنان، در گوشه و كنار جهان فعالند كه انديشمندان و نهادهاي بين‌المللي را در راستاي حمايت و بازسازي موقعيت زنان در زندگي اجتماعي برانگيخته است. برون‌داد و محصول اين حركت‌ها، اسناد و تعهدات بين‌المللي در باب زنان است كه الزاماتي را فراروي دولت‌ها و ملت‌ها قرار داده است. از مهم­ترين اين اسناد «كنوانسيون رفع هرگونه تبعيض عليه زنان» است كه ارزيابي و بازانديشي آن، اهميتي بنيادي و راهبردي داشته و رسالتي را بر دوش افراد و نهادها قرار مي‌دهد. بر اين اساس، توجه به منع و تحريم، راهگشا نبوده و لازم است كه در اين موضوع، راهكارها و الگوهاي جايگزين ارائه شود. اين پژوهش با روش توصيفي- تحليلي، به تبيين جامعه‌شناختي علل امساك و انصراف جمهوري اسلامي ايران از پذيرش مفاد كنوانسيون زنان پرداخته است. بر اساس نتايج تحقيق، نظر به اين‌كه قوانين و مقررات هر كشور، تجلي و مصداق مباني و اصول حاكم بر آن جامعه بوده و مباني فكري حاكم بر كشورهاي غربي و سازمان‌هاي بين‌الملل، مبتني بر اعلاميه حقوق بشر و تشابه و يكنواختي كامل در حقوق زن و مرد است، مقدمه و مواد كنوانسيون زنان نيز مبتني بر اين طرز تفكر است و با مباني فكري و اصول حاكم بر كشورهاي اسلامي، تفاوتي چشمگير دارد. همچنين شاخصه‌هاي توسعه زنان در عرصه­هاي مختلف تحصيلي، آموزشي، اقتصادي و اجتماعي نشان از اين دارد كه جمهوري اسلامي ايران به الگويي بومي و بدون نياز به شاخصه­هاي توسعه غربي براي پيشرفت زنان در عرصه‌هاي مختلف دست پيدا كرده است.

No abstract