مدل‌سازي تأثير زيست‌پذيري بر كيفيت زندگي مبتني بر نظرسنجي عمومي مطالعه موردي: شهر دورود

انسان ذاتاً موجودي كمال‌گرا است، بديهي است اين خصوصيت در زمينه محيط زندگي شهري نيز صدق كند. بشر هميشه به دنبال بالا بردن كيفيت زندگي خود و زيست‌پذير كردن آن مي‌باشد. در چند دهه اخير بروز بحران‌هاي مختلف در ابعاد اجتماعي، اقتصادي، زيست‌محيطي و كالبدي كه ناشي از برنامه‌ريزي‌هاي نامناسب در سطح شهرها است منجر به تنزل كيفيت زندگي و پايين آمدن سطح زيست‌پذيري مخصوصاً در شهرهاي كوچك ‌شده است. بهبود كيفيت زندگي در جوامع شهري هدف غايي برنامه‌هاي شهري است اما در حال حاضر شرايط نامناسب زيست‌پذيري موجب نا برخورداري بخش عمده‌اي از هم‌وطنان از كيفيت زندگي مطلوب شده است. هدف از پژوهش حاضر مدل‌سازي ساختاري تأثير زيست‌پذيري بر كيفيت زندگي در شهر دورود است. در اين پژوهش كه ماهيتي كاربردي دارد با روش تحليلي ـ توصيفي و با ابزار پرسش‌نامه محقق ساخته، تأثير عوامل گوناگون از جمله اقتصادي، اجتماعي، زيست‌محيطي بر بهبود وضعيت زيست‌پذيري و تأثير اين شاخص بر كيفيت زندگي بررسي مي‌شود. حجم نمونه پژوهش، با بهره‌گيري از فرمول كوكران،320 پرسش‌نامه محاسبه شد و براي استنباط‌هاي علمي مدل‌سازي معادلات ساختاري و آزمون T به كار گرفته شد. نتيجه پژوهش حاكي از آن است كه عامل آموزشي، با ضريب رگرسيوني 0/72 بيشترين اثر را بر زيست‌پذيري و عامل زيست‌محيطي با وزن عاملي 0/82 بيشترين اثر را بر كيفيت زندگي در شهر دورود داشته‌اند. درنهايت زيست‌پذيري با ضريب رگرسيوني 0/98 تأثير بسيار زيادي بر كيفيت زندگي در شهر دورود داشته است.