بررسي توسعه راهبردي بافت قديم شيراز

گسترش فضايي بي رويه و بدون برنامه شهرهاي بزرگ و متوسط كشور در چند دهه گذشته، باعث شكل گيري بافت هاي جديد شهري در مجاورت شهرها و جابجايي ساكنان و كاربري هاي شهري از بافت قديم به نواحي جديد گرديده است و مناطق مركزي شهرها محل سكونت مهجرين روستايي و خارجي شده است. در نتيجه اين جابجايي، به تدريج بافت هاي قديمي شهرها كاركرد و حيات اجتماعي اقتصادي خود را از دست داده اند و اين بافت ها با از دست دادن حيات شهري خود، به سمت ركود و فرسودگي گرايش پيدا كرده اند. روش گردآوردي اطلاعات در اين مقاله به صورت كتابخانه اي، پيمايشي و اسنادي بوده و هدف اصلي و كلي اين تحقيق ارتقاي كيفيت فضاهاي بافت قديم شيراز براي دستيابي به توسعه راهبردي است. در همين راستا جهت شناسايي و تجزيه و تحليل ويژگي ها و عملكردهاي بافت قديم از مدلSWOT استفاده شده است.