تحليل عوامل مؤثر بر پايداري همكاري هاي مرزي نمونه موردي (ايران و اقليم كردستان عراق)

همكاري‌هاي مرزي سبب گرد هم آمدن جوامع دو طرف مرز مي‌گردد و اين عامل مي‌تواند به‌صورت بالقوه براي تبديل نمودن آنها به جوامعي توسعه‌يافته ياري رساند. هدف از تحقيق بررسي عوامل مؤثر بر تداوم همكاري مرزي بين ايران و اقليم كردستان مي‌باشد. روش‌شناسي حاكم بر تحقيق حاضر بر اساس پارادايم اثباتي و بر اساس روش كمي بوده و به دنبال شناخت مهم‌ترين عوامل و متغيرهاي مؤثر بر تداوم همكاري‌هاي مرزي بين اقليم كردستان عراق و ايران است. بدين منظور مهم‌ترين عوامل تأثيرگذار بر تداوم همكاري‌هاي مرزي در 6 بعد (سرزميني، ژئوپليتيكي، سياسي، اجتماعي و فرهنگي، اقتصادي و دفاعي نظامي) انتخاب شدند. يافته‌هاي ميداني تحقيق حاضر كه برگرفته از نظرات نخبگان و كارشناسان مرتبط با مسائل مرزي بود نشان داد كه 6 متغير پيوستگي طبيعي مرز بين دو كشور، ايدئولوژي‌ها و راهبردهاي دو كشور هم‌مرز، منابع مشترك مرزي، زبان مشترك بين ساكنين دو سوي رز، تروريسم بين‌المللي و ... از جمله مهم‌ترين متغيرهاي تأثيرگذار بر پايداري همكاري‌هاي مرزي بين منطقه خودمختار كردستان عراق و ايران محسوب مي‌شوند. در نهايت مي‌توان گفت كه به‌منظور بهبود وضعيت همكاري بين اين دو منطقه ابتدا بايد راهبردها و سياست‌هايي متناسب با شرايط هر دو منطقه تدوين نمود تا بتوان در نهايت به پايداري در همكاري‌هاي مرزي و بهبود وضعيت منطقه دست پيدا كرد.