بررسي تنوع ژنتيكي جمعيت‌هاي شيرين‌بيان با استفاده از نشانگرهاي مولكولي ISSR

در اين بررسي براي مطالعه تنوع ژنتيكي 22 جمعيت شيرين‌بيان از نشانگر مولكولي ISSR استفاده شد. تعداد 12 آغازگر براي تكثير قطعات DNA ژنومي جمعيت‌هاي شيرين‌بيان استفاده شد. تنوع ژنتيكي مطلوبي براساس نشانگر ISSR در بين افراد مشاهده شد. در كل 130 باند تشكيل شد و 105 باند داراي چندشكلي بودند. ميانگين درصد چندشكلي در بين جمعيت‌هاي مطالعه شده برابر 80.47 محاسبه شد. بيشترين درصد چندشكلي به آغازگرهاي IS13، IS9، IS21، IS23 و IS15 اختصاص داشت. ميانگين محتوي چندشكلي (PIC) و ميانگين شاخص نشانگر (MI) به‌ترتيب 0.347 و 2.47 بود. شاخص اطلاعاتي شانون (I) در سطح جمعيت‌ها بين 0.207 تا 0.393 و شاخص تنوع ژني ني (h) بين 0.140 تا 0.270 متغير بود. در كل جمعيت داراب كمترين تنوع ژنتيكي و جمعيت سلطانيه بيشترين تنوع ژنتيكي را نشان دادند. درصد مكان هاي ژني پلي‌مورف بين 35.24 تا 65.71 درصد متغير بود. ميانگين تعداد آلل هاي مشاهده شده و مؤثر در هر مكان‌ژني به‌ترتيب 1.46 و 1.34 محاسبه گرديد. بر مبناي ميزان فاصله ژنتيكي ني، جمعيت‌هاي بردسير و بافت داراي بيشترين تشابه ژنتيكي (0.888) و جمعيت‌هاي بردسير و سلطانيه داراي كمترين تشابه ژنتيكي (0.132) بودند. افراد جمعيت‌هاي مختلف مورد مطالعه با استفاده از تجزيه خوشه‌اي به روش UPGAM و ضريب تشابه جاكارد در سه گروه اصلي گروه‌بندي شدند. نتايج حاصل نشان داد كه نشانگر ISSR سيستم نشانگري قابل اطمينان براي آشكاري‌سازي سطح بالايي از چندشكلي است و مي‌توان از آن در بررسي تنوع ژنتيكي و انجام برنامه‌هاي اصلاحي در شيرين‌بيان استفاده نمود.