اثر شاخص تركيبي اقتصاد دانش‌بنيان بر كنترل بيكاري (مطالعه موردي استان‌هاي ايران)

اقتصادي كه در ساختار آن دانش نهادينه شده باشد، مي‌تواند مطابق با مقتضيات زمان، به مهارت و تخصص، خلاقيت و نوآوري دست يابد و كسب اين ويژه گي ها موجب افزايش بهره‌‌‌وري، افزايش درآمدها و اشتغال، رشد اقتصادي و كاهش بيكاري خواهد شد. بنابر اين با توجه به اهميت و كارايي دانش در ساختار اقتصادي، هدف اين تحقيق؛ بررسي اثر شاخص تركيبي اقتصاد دانش‌بنيان بر بيكاري در استان‌هاي ايران مي‌باشد كه با استفاده از داده هاي سال‌‌‌‌‌‌‌‌هاي ۱۳۹۰-۱۳۹۷ با رويكرد داده‌هاي تابلويي از روش حداقل مربعات كاملا اصلاح شده، انجام شده است. نتايج بدست آمده نشان مي‌‌‌‌‌‌دهد كه بين شاخص تركيبي اقتصاد دانش‌بنيان و بيكاري، رابطه منفي و معنادار وجود دارد. به نحوي كه باافزايش اقتصاد دانش بنيان در استان هاي ايران بيكاري كاهش مي يابد. همچنين افزايش مخارج عمراني دولت، توليد ناخالص داخلي و صادرات باعث كاهش نرخ بيكاري در استانها ميشود و افزايش نابرابري و تورم در كشور اثر معكوس بر بيكاري دارد. بنابراين سياستگذاران اقتصادي كشور دركنار سياستهاي توسعه صادرات و رونق اقتصادي در مناطق مي بايست سياستهاي توسعه اقتصاد دانش بنيان را در دستور كار خود قرار دهند.