تاثير ضد ميكروبي نانوذرات نقره بيوسنتز شده توسط عصاره گياه رزماري (Rosmarinus officinalis) بر عليه چند باكتري عامل پوسيدگي نرم در شرايط انباري

امروزه استفاده از گياهان در سنتز نانوذرات فلزي كه خاصيت ضدميكروبي دارند، مورد توجه قرار گرفته‌است. هدف مطالعه حاضر بيوسنتز نانوذرات نقره از عصاره آبي گياه رزماري و سپس بررسي تاثير اين نانوذرات و سم مانكوزب بر عليه باكتري‌هاي عامل پوسيدگي نرم جدا شده از هويج، سيب‌زميني و پياز در طي دوره انبارداري بود. آناليز نانوذرات نقره بيوسنتز شده بر اساس طيف‌سنج ماوراءبنفش و FTIR (طيف سنج مادون قرمز) انجام گرديد. باكتري‌هاي عامل پوسيدگي نرم با استفاده از محيط‌هاي كشت انتخابي و اختصاصي از هويج، سيب‌زميني و پياز جداسازي و شناسايي شد. يك جدايه بيمارگر از هر نمونه سبزي با شدت بيماري‌زايي بيشتر جهت انجام آزمون‌ها انتخاب شد و حداقل غلظت بازداري (MIC ) آنها در برابر تيمارهاي آزمايشي مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد كه MIC ايزوله‌هاي بيمارگر در برابر غلظت 2580 ميلي‌گرم در ميلي‌ليتر نانوذرات نقره و 1000 پي‌پي‌ام سم مانكوزب به ترتيب برابر با 88/88 درصد و 100 درصد بود. ميانگين درصد آلودگي سبزيجات به جدايه‌ بيمارگر در حضور نانوذرات نقره در ماه سوم انبارداري به ترتيب براي پياز، سيب‌زميني و هويج 70، 80 و 70 درصد و ميانگين درصد آلودگي سبزيجات به جدايه‌ بيمارگر در كنترل تلفيقي باكتري‌ها با نانوذرات نقره و سم مانكوزب در سه ماه انبارداري براي پياز، سيب‌زميني و هويج به ترتيب برابر با 45، 40 و 40 درصد بود. با توجه به نتايج مي‌توان از كنترل تلفيقي نانوذرات نقره بيوسنتز شده و سم مانكوزب در كنترل باكتري‌هاي عامل پوسيدگي نرم هويج، سيب‌زميني و پياز استفاده كرد.