تأثير آسيب‌هاي اجتماعي بر زيست پذيري در فضاهاي شهري (مطالعۀ موردي: شاهين‌دژ)

طي سال‌هاي اخير، توجه به آسيب‌هاي اجتماعي در فضاهاي شهري بسيار افزايش يافته و اين امر بر كم‌ و ‌كيف زيست‌پذيري تأثير گذاشته است. شهر شاهين‌دژ به‌عنوان شهري كوچك‌اندام با آسيب‌هاي اجتماعي مواجه بوده و به همين دليل بررسي آن از ضرورت و اهميت خاصي برخوردار است. هدف اين پژوهش به‌دنبال شناسايي ميزان اثرگذاري آسيب‌هاي اجتماعي بر زيست‌پذيري شهر شاهين‌دژ و اثرپذيري از اين شهر است. اين پژوهش كاربردي و توصيفي-تحليلي است. نتايج پژوهش بر اساس ديدگاه‌هاي شهروندان نشان مي‌دهد وضعيت بيشتر شاخص‌هاي مورد مطالعه كمتر از 3 است و زيست‌پذيري در شهر مورد مطالعه در وضعيت خوبي قرار ندارد. همچنين نتايج حاصل از روش ديمتل فازي براساس ديدگاه خبرگان و برنامه‌ريزان شهري نشان مي‌دهد، شاخص‌هاي آسيب‌هاي اجتماعي مانند بيكاري با امتياز 4/93، بيگانگي و بي‌هويتي اجتماعي با امتياز 4/64 و مديريت ناكارآمد با امتياز 4/57 به‌ترتيب در جايگاه‌هاي اول تا سوم از لحاظ اهميت واقع شده‌اند و نقش مهمي در كاهش زيست‌پذيري شهر شاهين‌دژ دارند؛ بنابراين در بخش علي يافته‌هاي پژوهش مشخص شد كه درآمد نامناسب، نابرابري اجتماعي و بيكاري در جايگاه‌هاي نخست واقع شده‌اند و نشان‌دهندۀ ميزان اثرگذاري آن‌ها بر زيست‌پذيري فضاهاي شهري و شاخص‌هاي اثرپذير هستند. همچنين در بخش معلول نتايج گوياي آن است كه كمبود امكانات بهداشت و سلامت جزء اثرپذيرترين شاخص‌ها و متأثر از مؤلفه‌هاي اثرگذار هستند. در پايان كار با هدف كاربردي‌سازي پژوهش و بهبود زيست‌پذيري در راستاي كاهش آسيب‌هاي اجتماعي راهكارهايي ارائه شده است.