مفاهيم و تفكّرات شيعي در شعر صائب تبريزي محورهاي موضوعي : عرفان و معنويت ديني

شكل¬گيري حكومت صفويه، حمايت شديد پادشاهان اين سلسله از آيين اهل‌بيت(ع)، ايجاد زمينه¬هاي مساعد اجتماعي و فرهنگي، نقشي بسزا در تقويت شعر آييني و مذهبي داشته است. دودمان صفوي برحسب سياست خود و ضدّيتي كه با دولت سنّي عثماني داشتند به رسمي كردن مذهب شيعه و رواج تشيّع پرداختند و پادشاهان اين سلسله شاعران را تشويق به سرودن اشعاري با مضامين شيعي و ستايش از ائمّۀ شيعي كردند كه نتيجۀ آن در ادبيات فارسي سبب سروده شدن اشعاري بود كه به جاي مديحه و شعر درباري، به مدح و منقبت اولياي دين و ذكر كرامات ائمّه اطهار و مصيبت شهيدان كربلا مي‌پرداخت. صائب بزرگ‌ترين شاعر ايراني عصر صفوي است كه به سرودن اشعار و قصايد شيعي زيبا و سرشار از عاطفۀ صادق و پويا، همّت گمارده است. در اين پژوهش كه به روش توصيفي - تحليلي نگاشته مي‌شود، نوع نگاه صائب به اين مسأله و چگونگي تجلّي امامان در شعرش بررسي مي‌گردد. پس از مطالعه و بررسي مشخص مي-شود عواملي چون شكل‌گيري حكومت شيعي صفويه، عنايت و توجّه ويژه پادشاهان آن به اشاعه و ترويج فرهنگ شيعي، ايجاد بستر مساعد اجتماعي و فرهنگي، در گسترش و رسوخ مفاهيم و عناصر شيعي نقشي غيرقابل انكار داشته است. اين مفاهيم و تفكّرات در شكل‌ها و قالب‌هايي بازتاب‌يافته است.

No abstract