بررسي تاثير روند و پيچيدگي متغيرهاي هيدرواقليمي و پوشش گياهي بر سطح آب‌‌هاي زيرزميني با استفاده از معيار موجك-آنتروپي و من-كندال

با توجه به افت شديد سطح ايستابي چاه‌هاي پيزومتري در سال‌هاي اخير، هدف از مطالعه حاضر بررسي روند و پيچيدگي فرايندهاي هيدرواقليمي و پوشش‌گياهي در حوضه آبريز زيلبيرچاي، آذربايجان شرقي مي‌باشد. بدين‌منظور ابتدا سطح ايستابي چاه‌هاي موجود در منطقه براي 18 سال به‌صورت سالانه، داده‌هاي دبي، بارش، دما و پوشش گياهي براي 30 سال به‌صورت ماهانه و سالانه با استفاده از روش من-كندال رونديابي گرديد؛ سپس با استفاده از تحليل موجك مادر db2 متغيرها در سه بازه 10 ساله و در پنج سطح زماني تجزيه‌ و آنتروپي آن‌ها محاسبه گرديد. نتايج نشان‌دهنده روند معني‌داري كاهشي سطح ايستابي آب‌هاي زيرزميني و دبي است. همچنين، براي داده‌هاي بارش و پوشش‌گياهي روند معني‌داري چشمگيري مشاهده نگرديد ولي براي متغير دما روند معني‌داري افزايشي در اكثر ماه‌ها وجود دارد. از طرفي تغييرات پيچيدگي متغير دما (حدود 2 درصد رشد) چندان چشمگير نبود ولي متغير بارش با كاهش نوسانات در طول دوره همراه بود (حدود 20 درصد) و علاوه بر كاهش مقدار ميانگين، الگوي نوسانات آن نيز در حال تغيير است و بر كاهش پيچيدگي دبي (17 درصد) و سطح آب زيرزميني (13 درصد) تأثير گذاشته‌است. همچنين افزايش پوشش‌گياهي هم‌زمان با افزايش دما از طريق افزايش تبخير- تعرق و از سوي ديگر كاهش دبي و بارش در منطقه باعث افزايش بهره‌برداري از چاه‌ها و كاهش سطح ايستابي آن‌ها شده‌است. بنابراين در نظر گرفتن روابط پيچيده و اثرات هم افزاي عوامل طبيعي و انساني بر منابع آب در كنار هم مي‌تواند مديران را در تصميم‌گيري بهينه و كارآمد ياري كند.