اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر سرمايه روان‌شناختي و تعارض كار-خانواده در كاركنان آموزش‌وپرورش

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر سرمايه روان‌شناختي و تعارض كارخانواده در كاركنان آموزش و پرورش است. اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از نظر روش، نيمه‌آزمايشي است. جامعه آماري پژوهش شامل 110 نفر از كاركنان آموزش و پرورش شهرستان شاهين‌شهر بود. بر اساس نمونه گيري هدفمند، تعداد 30 نفر از كارمنداني با نمره تعارض كار خانواده بالاتر انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گواه (15 نفر) گمارده شدند. گروه آزمايش 8 جلسه تحت درمان مبتني بر پذيرش و تعهد قرار گرفت. براي گردآوري داده‌ها از پرسشنامه سرمايه روانشناختي (لوتانز، 2007) و پرسشنامه تعارض كار خانواده (كارلسون و همكاران، 2000) در دو مرحله پيش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده شد. داده‌ها با روش تحليل كوواريانس چندمتغيره تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر كاهش تعارض كارخانواده و افزايش دو مولفه سرمايه روانشناختي (خودكارآمدي و خوش بيني) تأثيرگذار بود (0.01 P). بر اساس پژوهش حاضر مي توان درمان مبتني بر پذيرش و تعهد را روشي مناسب براي افزايش سرمايه روانشناختي و كاهش تعارض كار خانواده كاركنان در نظر گرفت.